««هفته بسیج بر همه بسیجیان مبارکباد»»««لبیک یا خامنه ای»»««اللهم عجل لولیک الفرج»»

  در باره آفرینش زمین و آسمان  
یکی از اوصاف قرآن کریم عدم اختلاف و عدم تناقض در آیات است که خود بدان تصریح کرده و فرموده است: اگر غیر خدا برای شما قرآن را تدوین می کرد، اختلاف زیادی در آن یافت می شد.[1] 
همه‎ی آیات قرآن با هم مرتبط‎اند و بعضی از آن بعضی دیگر را تفسیر می کنند. هم‎چنین دارای عام و خاص، مطلق و مقید، حقیقت و مجاز است که باید از هم جدا شوند و برای فهم آن از احادیث پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ و معصومین ـ علیهم السّلام ـ ( که مفسر قرآن هستند) استفاده شود؛ و برای درک معانی قرآن یا باید متخصص بود و یا به اهل فن قرآن مراجعه کرد. در این میان برخی با ذکر مطالبی در باب آیات قرآن خواسته‎اند القا کنند که بین آیات قرآن تناقض وجود دارد و لذا گزاره‎های قرآنی مشتمل بر پارادوکس و تناقض است[2] نمونه‎ای از مطالب یاد شده را ذکر و مورد بررسی قرار می‎دهیم:
«در سوره‎ی هود آیه‎ی 7 آمده است: جهان در 6 روز آفریده شد، ولی در سوره‎ی فصلت آیه‎ی 9 و 10 و 12، آفرینش زمین و آسمان را در 8 روز می داند. و نتیجه گرفته که قرآن تناقض‎گویی کرده است.
منظور از روز (یوم) در آیه، روز معمولی و بیست و چهار ساعته نیست؛ زیرا روز معمولی بر اساس گردش خورشید و زمین به دست می آید و در آن زمان جهانی وجود نداشت تا برای آن روز 24 ساعته تصور شود
در پاسخ این ادعا می توان گفت:
خداوند در آیه‎ی 7 سوره‎ی هود می فرماید:«هُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّهِ أَیامٍ وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ لِیبْلُوَکمْ أَیکمْ أَحْسَنُ عَمَلاً»؛ «او کسی است که آسمان ها و زمین را در شش روز (شش دوران) آفرید و عرش (قدرت) او بر آب قرار داشت، تا شما را بیازماید که کدام‎یک عملتان بهتر است».
منظور از روز (یوم) در آیه، روز معمولی و بیست و چهار ساعته نیست؛ زیرا روز معمولی بر اساس گردش خورشید و زمین به دست می آید و در آن زمان جهانی وجود نداشت تا برای آن روز 24 ساعته تصور شود.
واژه‎ی «یوم» در کتب لغت[3] و در بعضی از استعمالات قرآنی[4] و در روایات اسلامی[5] به ‌دوران و مدتی از زمان، هر مقدار که باشد، ‌اطلاق می شود.
اما آیه‎ی 9 سوره‎ی فصلت می فرماید: «قُلْ أَ إِنَّکمْ لَتَکفُرُونَ بِالَّذِی خَلَقَ الْأَرْضَ فِی یوْمَینِ» ؛ «بگو: آیا شما به آن کسی که زمین را در دو روز آفرید کافرید؟» و در آیه‎ی 10 همین سوره می فرماید:«وَ جَعَلَ فِیها رَواسِی «مِنْ فَوْقِها وَ بارَک فِیها وَ قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها فِی أَرْبَعَهِ أَیامٍ»؛ او در زمین کوه‎هایی قرار داد و برکاتی در آن آفرید و مواد غذایی مختلف آن را مقدّر فرمود، ‌این‎ها همه در چهار روز بود.»
و در ادامه در آیه‎ی 12خلقت آسمان را در دو روز می داند: (فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِی یوْمَینِ)؛ «در این هنگام آنها را به صورت هفت آسمان در دو روز آفرید».
واژه‎ی «یوم» در کتب لغت و در بعضی از استعمالات قرآنی و در روایات اسلامیبه ‌دوران و مدتی از زمان، هر مقدار که باشد، ‌اطلاق می شود
با دقت در آیات فوق درمی‎یابیم که ادعای تناقض، ادعای نادرستی است؛ زیرا:
آن جا که می گوید: «اربعه‌ ایام» (چهار روز) منظور تتمه‎ی چهار روز است؛ به این ترتیب در دو روز اول از این چهار روز زمین آفریده شد و سایر خصوصیات زمین به اضافه‎ی خلقت آسمان ها در دو روز دیگر بود که مجموعاً شش روز (دوران) می شود.
طبق این تفسیر آیه تقدیری دارد، مانند: «کل ذلک فی اربعه ایام»، یعنی همه‎ی‌ آنها اعم از خلقت زمین و آنچه در آن است در چهار روز بوده است. و تقدیر گرفتن کلمه در ادبیات عرب با قرینه، بدون اشکال است؛ برای مثال در آیه‎ی 82 سوره‎ی یوسف آمده است: (وَ سْئَلِ الْقَرْیهَ)؛ «از روستا بپرسید»‌. در حالی که از قرینه‎ی حالیه مشخص است که پرسش از روستا نیست بلکه از اهل روستاست؛ لذا تقدیر گرفتن «کل ذلک» به واسطه‎ی‌ قرینه‎ی آیه‎ی 7 سوره‎ی هود است.
یکی از منابع تفسیری قرآن، ‌خود قرآن است؛ یعنی بعضی از آیات قرآن بعضی دیگر را تفسیر می کنند. حضرت علی ـ علیه السّلام ـ می فرماید: «ینطق بعضه ببعض و یشهد بعضه علی بعضٍ؛[6] برخی از آیات قرآن برای برخی گویا و برخی از آن برای برخی دیگر گواه است». و روش علامه‎ی طباطبایی در تفسیر المیزان روش تفسیر قرآن به قرآن است.[7]
لذا این که قرآن در آیه‎ی 7 سوره‎ی هود به صراحت اشاره دارد که خلقت آسمان و زمین در شش دوران است، تفسیر کننده‎ی آیات 9 و 10 و 12 سوره‎ی فصلت است و لازم است عبارت «کل ذلک» در آیه در تقدیر گرفته شود.


تاريخ ارسال : 13:10:20 6/12/1390

Shortcut keys: Prev=Right , Next=Left
مطالب دیگر

[نمایش اخبار به صورت فهرستی]
نظر شما
كد امنيتي   بازسازی کد امنیتی  
*لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.